هلا!
این خاموشی و خوش باوری تا کی؟
بیا بر کشتی احساس ننشینیم
بسی سست است و بی بنیان!
و اقیانوس پیش روی
بس ژرف است و
طوفانی.
ازآن ترسم
که سکّان دار خو دخواهی
نگاهش سطح اقیانوس را کاود
نه ژرفا و مساحت را!...
و ما
چون بیشماران بارها
قربانی احساسمان گردیم
بیا در معبر تاریخ بنشینیم
و بگشائیم چشم دل
خرد را توشه برگیریم و بشکافیم
دل سنگ حوادث را
مگر عبرت بیاموزیم
و تدبیری بیندیشیم
و طرحی نو در اندازیم .
(سائل)
راستی سحر رو دیدم ، گفت کمی صبر ...
کمیتهء بین المللی نجات پاسارگاد
درباره من
خسته ولی با امید
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر