چه گویم که ناگفتنش بهتر است ...

فکر کنم در تظاهرات اخیر بخصوص در اعتراضات همه گیر مردم ، دولت ایران به راحتی از بحرانهای جاری شانه خالی کرد ، ولی این برنامه فراموش کرده بود که جهان بر سر تحریم غنی سازی اورانیوم ایستاده است ، در واقع و در حال حاضر شرایط میتواند بدتر نیز شده باشد ، کشورهای غربی بدنبال منافع خویش میکوشند و نظام ایران نیز برای دوام حکومتش نیاز به ایجاد بحرانهای متوالی دارد ، چه چیزی بهتر از اینکه دنیا نظامی را ببیند که در مقابل مردمش مشروعیت ندارد و رئیس جمهوری که مورد آزار مردم شده به راحتی به نیو یورک بیاید با اینکه میداند چه خوابی برایش در آنجا دیده اند و در خود محل نیز صندلیهائی است که خالی میشود ، این همه ایجاد بحران کردن به چه کاری میآید ، آیا جهان فریب یک دولت بدون مشروعیت را میخورد؟ یا این همهمه واقعن جدی است ، سیاست که کسی را نمیشناسد و به فکر دوام خویش است . امیدوارم که ایران هسته ای را نبینیم زیرا که باید دعا کنیم کاش اصلن این اتفاقات نیافتاده بود ، کسی معترض نشده بود و محمود احمدی نژاد هم اینطور براحتی به کسی نمیخندید ، وای بر روزی که او ویارانش بدون تقلب به مردم ایران بخندند